W Czwartą Niedzielę Zwykłą Słowo Boże skłania nas do refleksji i zastanowienia nad tym, co tak naprawdę oznacza być szczęśliwym. Fragment Ewangelii według św. Mateusza opisuje scenę nauczania Jezusa o ośmiu błogosławieństwach. Są one w opozycji do tego co proponuje dzisiejszy świat.

Osiem błogosławieństw to drogowskazy cnót, które nie są modne we współczesności a szczęście jak się najczęściej okazuje definiowane jest w kategorii posiadania, bogactwa i władzy. Szczęście nie lubi hałasu, szczęście nie lubi krzyku, szczęście to pokój, wyciszenie, łagodność, cierpliwość, przebaczenie i zrozumienie. Uczniowie Jezusa poznają osiem błogosławieństw, w których Jezus jasno określa kto doświadczy prawdziwego szczęścia, kto otrzyma nagrodę w niebie. Błogosławionymi są ci, którzy lubią ciszę, są ubodzy, którzy doświadczają smutku, ci co postępują sprawiedliwie, kierują się miłością, mają czyste serca, ci którzy wprowadzają pokój oraz ci co cierpią prześladowanie z powodu Jezusa. Na pewno często szukamy swojego miejsca próbując odnaleźć szczęście. Jednak ukojenie i pokój w sercu możliwy jest tylko wtedy gdy prawdziwie zaufamy Jezusowi, oddamy się bezgranicznie Jego Słowu i pozwolimy na to aby działał, aby to Jego wola się stała a nie nasza. Bo tylko On wie co dla nas jest najlepsze. Postępując sprawiedliwie, w pokorze i cichości, zgodnie z tym co jest zawarte w Piśmie Świętym dostąpimy wiecznej radości.

Panie, Boże nasz i Królu Ty „ochraniasz sierotę i wdowę” – chroń nas przed tym co może nas od Ciebie oddalić.